మొన్న ఒక రోజు టీవి లో స్వాతిముత్యం సినిమా చూస్తుంటే మా కాలేజి రోజులు గుర్తుకొచ్చాయి.
1985 లో అనుకుంటాను, డిగ్రీ లో వుండగా-అవి స్వాతిముత్యం సినిమా విడుదలైన రోజులు. అప్పటికే నేను కమల్ హాసన్ అభిమానిని, అందులోనూ విశ్వనాథ్ గారి సినిమా. ఎలాగైనా ఆ సినిమా చూడాలి, అది కూడా వెంటనే. మరి వుండేదేమో హాస్టలు లో. హాస్టలు అంటే ఆ రోజులలో ఒక జైలే. హాస్టలు నుండి బయటకు వెళ్ళటమంటే ఓ పెద్ద పండగే మాకు. ఎప్పుడో నెలకి ఒకసారే బయటకు వెళ్ళటానికి అనుమతి లభించేది, అది కూడా సాయంత్రం ఒక గంట మాత్రమే. సినిమా సంగతి దేవుడు ఎరుగు ఆ గంట మాకు ఏ మూలకూ సరిపోయేది కాదు. నెలకి ఒకసారి ఇంటికి పంపించే వాళ్ళు కాని ఆ ఒక్క రోజు సినిమా కి వెళ్ళి సమయం వృథాచేసుకోవటం ఇష్టం వుండేది కాదు. ఎలాగైనా ఈ సినిమా చూడాలి అన్న కోరిక తో మేము ముగ్గురం స్నేహితురాళ్ళం కలిసి ధైర్యం చేసి ఓ సాహసం చేసాము. అప్పట్లో అది నిజంగా సాహసమే.
మా కళాశాల, హాస్టలు ఒకే ప్రాంగణం లో వుండేవి- కాకపోతే వేరు వేరు ప్రవేశద్వారాలు వుండేవి. హాస్టలు పిల్లలు కళాశాలకు లోపలినుండే వెళ్ళాలి. హాస్టలు పిల్లలిని కళాశాల గేటు దగ్గరికి కూడా రానిచ్చేవాడు కాదు అక్కడి యమధర్మరాజు (అంటే కాపలా అతను). ఎవరు హాస్టలు పిల్లలో అతనికి బాగా గుర్తు.
ఇక ఒక రోజు ధైర్యం చేసి మేము ముగ్గురం మా డే స్కాలర్స్ సహయంతో కళాశాల గేటు కుండా మెల్లగా ఎలాగోలా బయట పడ్డాము. పడ్డాక ఇక అసలు కష్టాలు మొదలయ్యాయ. కొంచం దూరం వెళ్ళగానే మా వార్డెన్ గారి సుపుత్ర రత్నం ఎదురయ్యాడు . అప్పటికే ఎవరైనా చూస్తారేమో అని బిక్కు బిక్కు మంటూ నడుస్తున్నాము ఇక అతను కనిపించేటప్పిటికి పై ప్రాణాలు పైనే పోయాయి. అమ్మయ్య అతను మమ్ముల్ని గమనించలేదు (అని మేము అనుకున్నాము అంతే). ఇక సినిమా కి బాపట్ల నుండి చీరాలకి వెళ్ళాలి. అప్పట్లో చీరాల లోనే కొత్త సినిమాలు విడుదల అయ్యేవి మరి. ఎలాగోలా ఎవరికంటా పడకుండా సందులు గొందులు తిరిగి బస్టాండ్ చేరి బస్ ఎక్కి చీరాల చేరాము. అక్కడ సినిమా హాలు మా స్నేహితురాలి వాళ్ళ మామయ్యదే (రామానాయుడి గారిది). అమ్మో మా మామయ్య వాళ్ళు ఎవరన్నా కనపడతారేమో అని తన భయం (కనపడితే బాగుండు ఫ్రీగా సినిమా చూడొచ్చు, కూల్డ్రింక్స్ తాగొచ్చు కదా అని మేము). లోపలికి వెళ్ళాక ఎవరైనా తెలిసిన వాళ్ళు, కాలేజి వాళ్ళు కనపడతారేమో అని మరో భయం. మొత్తానికి సినిమా అంతా అలా భయం భయం గానే చుట్టూ చూసుకుంటూ చూసి ఏదో చూసామనిపించి మరలా బాపట్ల చేరాము. ఇక్కడితో అయిపోలేదు కథ. మరల హాస్టలు లోకి ఎలా ప్రవేశించాలి !!!(అప్పటికి కాలేజి గేటు మూసేస్తారు మరి).మా అదృష్టం బాగుండి ఆ రోజు కాలేజి గేటు ఎందుకో తీసే వుంది, ఇక మెల్లగ లోపలికి జారుకున్నాము.
ఇప్పటికి కూడా ఎప్పుడు స్వాతిముత్యం సినిమా గురించి విన్నా, అందులోని పాటలు విన్నా నాకు మా మొదటి దొంగ సినిమానే గుర్తుకొస్తుంది.
పై అనుభవంతో ఇక దొంగ సినిమాలు చూడటం మానేసామనుకుంటున్నారా!!!! ఏంలే, ఆ అనుభవంతో ఇంకా ఎక్కువ చూసాం, పైగా భయం లేకుండా . ఆ కబుర్లు ఇంకొక సారి.
ఉపసంహరణ: ఇంతకీ దొంగతనంగా భయం భయంగా చూట్టం మూలాన (అందులోనూ మొదటిసారిగా చేసిన దొంగ పని) ఆ రోజు సినిమాని అంతగా ఆనందించలేకపోయాము, మరల ఇంకొక సారి చూస్తేకాని చూసినట్లుగా అనిపించలేదు.
Read more...