గూడు చినబోయెరా!

Home is a place you grow up wanting to leave, and grow old wanting to get back to.

ఉదయం ఏడుగంటలకి కాళ్లు అప్రయత్నంగా మంచం దగ్గరికి లాక్కెళతాయి..పెదాలు..ఇక లే నాన్నా టైము ఏడవుతుంది..కాలేజికి టైమవుతుంది అనబోతాయి..ఎదురుగా ఖాళీ మంచం వెక్కిరిస్తూ కనపడుతుంది..కళ్లల్లో అప్రయత్నంగా నీళ్లు..చ.. ఇంత బేలనవుతన్నానేంటి అని నన్ను నేనే మందలించుకుని..నిగ్రహించుకుని....ఇంట్లో ఏ గదిలోకి వెళ్ళినా వాడిది ఏదో ఒక వస్తువు..అలమారలో బట్టలు...PS2, Ipod, హెడ్డుఫోన్సు,  అన్నీ వాడిని అనుక్షణం గుర్తు చేస్తూ ఉంటే  వాస్తవాన్ని మెల్లమెల్లగా జీర్ణించుకుంటున్నా! ఎక్కడో 2500 కి.మీ దూరాన ఉన్నాడనుకుంటే మరీ దిగులుగా ఉంటుంది.

మా అబ్బాయిని IIT గౌహతికి పంపించినప్పటినుండి నా పరిస్థితి ఇది.  వాడు వెళ్ళి వారం కూడా కాలేదు..ఏంటో కొన్ని యుగాలయినట్టుంది. 

నేనూ డిగ్రీనుండి హాస్టలులోనే ఉండి చదువుకున్నా.  అప్పట్లో మా అమ్మ ఇంత బెంగపడలేదే! నాకూ ఇంటి మీద అంత బెంగ ఉండేది కాదు.  మా ఊరినుండి పట్టుమని అరగంట ప్రయాణం కూడా ఉండదు మా కాలేజికి..వారం వారం వచ్చేసేదాన్ని ఇంటికి.  అయినా ఆ రోజుల్లో మా అమ్మకి అంత బెంగపడే సమయం కూడా ఉండేది కాదేమో! ఇంటినిండా మనుషులు..పనివాళ్ళు..పొలం పనులు..ఊర్లోనే అమ్మా. నాన్నా. అక్కాచెల్లెళ్లు. తమ్ముళ్లు ఇంక బెంగెందుకుంటుంది!

ఇప్పుడేమో ఇంట్లో ఉండేదే ముగ్గురమో..నలుగురమో..అందులో ఒకళ్లు దూరంగా వెళితే..ఇల్లంతా ఖాళీ..ఖాళీగా కనపడుతుంది. సెలవల్లో మా పిల్లల్ని ఇంటికి పంపించి రెండో రోజునుండి వాళ్ళ మీద బెంగపెట్టేసుకుని  ఎప్పుడొస్తారా అని ఎదురుచూసేదాన్ని.  ఇప్పుడు నాలుగు సంవత్సరాలంటే..తలుచుకుంటే దిగులు ఇంకా ఎక్కువవుతుంది.

ఈ నాలుగు సంవత్సరాలనేముందిలే పిల్లలు ఎదుగుతున్న కొద్దీ పిల్లలకి మనకీ ఒక్కో అడుగు దూరం పెరిగిపోతూ ఉంటుంది అనిపిస్తుంది నాకు..మగపిల్లలయితే మరీనూ!


మరీ ఒకటో తరగతి నుండో... ఆరో తరగతినుండో పిల్లలని హాస్టలులో ఉంచేవాళ్ళు ఎలా ఉంచుతారా అనిపిస్తుంది!  పెద్ద చదువులకి వచ్చాక ఎటూ తప్పదు కదా!

Read more...

ఏం కావాలి వీళ్లకి.....ఏం చెయ్యాలి వీళ్లని?????

శారద వాళ్ళ అమ్మాయి డ్రగ్సు కి అలవాటు పడిందట..శారద చాలా డిప్రెషనులో ఉంది..ఒకసారి ఫోను చేసి మాట్లాడతావా ?

నాలుగు రోజుల క్రితం నా స్నేహితురాలు ఫోనులో చెప్పిన మాటలు నాకు ఇంకా చెవుల్లో ప్రతిద్వనిస్తున్నాయి.

ఈ మధ్య కాలేజిల్లో పిల్లలు ఈ డ్రగ్సుకి అలవాటుపడుతున్నారని అక్కడక్కడా వింటున్నాం కానీ బాగా తెలిసిన అమ్మాయి ఇలా అయిందంటే ఏంటో నమ్మశక్యంగా లేదు.  ఆ పిల్ల అమాయకపు మొహమే కళ్ళముందు కదులుతుంది.

ఎవరు దీనికి బాధ్యులు?
తల్లిదండ్రులా....పిల్లలా?

ఏం కావాలి ఇప్పటి పిల్లలకి?
అమ్మా నాన్న ఏం తక్కువ చేస్తున్నారని వీళ్లు ఇలాంటి అలవాట్ల బారిన పడుతున్నారు?
ఎందుకు తల్లిదండ్రులిస్తున్న స్వేచ్చని దుర్వినియోగం చేసుకుంటున్నారు?

మా శారదకి ఒక్కతే పాప.  మా శారద చాలా పద్దతిగా తన పనేమో తానేమో అన్నట్టు ఉంటుంది.  ఉన్న ఒక్కాగానొక్క పిల్లని మంచి స్కూల్లో చదివించాలని అప్పట్లో హైదరాబాదులో బాగా పేరున్న ఓ స్కూల్లో చేర్చింది.  తను ఉద్యోగానికెళితే పిల్లకి ఇబ్బంది అని వాళ్ల అమ్మా వాళ్ళని కూడా హైదరాబాదు తీసుకొచ్చేసింది.

ఏడో తరగతి నుండే పాప ప్రవర్తన కాస్త తేడాగా ఉందని... స్నేహితులు అంతా పెద్ద పెద్ద ఇళ్ళనుండి వచ్చిన వాళ్ళు అని..వాళ్లని చూసి వాళ్ళలాగా అన్నీ కావాలంటుందని....పెద్దవాళ్ళు అంటే లెక్కలేకుండా మాట్లాడుతుందని.....చదువు మీద శ్రద్ద చూపటం లేదని ...ఇలా  నా దగ్గర చాలా సార్లు వాపోయింది.  స్కూలు మార్చాలని చూసింది కానీ వాళ్ళ పాప స్కూలు మారటానికి ససేమిరా అంది.  నేనూ వారించాను..ఎందుకంత బలవంతం చేస్తావు...స్నేహితుల ప్రభావం...కొంచం పెద్దయితే తనే తెలుసుకుంటుందిలే అని. 

ఇంటరుకి వచ్చాక హాస్టలులో పెట్టింది..ఓ వారం ఉండి నేనుండనని వచ్చేసింది..సరే అని మరో కాలేజీలో చేర్చింది.  ఇంటరు అయ్యాక ఫాషను డిజయినింగ్ చేస్తానంటే కోచింగు ఇప్పించారు..తీరా పరీక్ష సమయానికి నేను అది చదవను..ఇంజనీరింగే చదువుతానంది..దానికీ సరే అని  ఓ మంచి కాలేజీలో పది లక్షలు పోసి సీటు కొని చేర్పించారు.  ఇంజనీరింగులో చేరాక నాకు ప్రత్యేకంగా కారు కావాలంది.....కొనిచ్చారు..ఈ పిచ్చి అపార్టుమెంటు ఏంటి..మన స్థలం ఉందిగా దాంట్లో ఇల్లు కట్టండి అంటే ఇల్లు కట్టటం మొదలుపెట్టారు.

 మా శారద వెనకాల నసుగుతానే ఉంది..ఇంత చిన్న పిల్లకి కారేంటి...ప్రతిదానికి ఇలా తను ఆడించినట్టల్లా ఆడితే తర్వాత మన మాట వింటుందా అని వాళ్ళాయన్ని హెచ్చరిస్తూనే ఉంది.  పోనీలే మనకున్న దాంట్లోనే కదా కొంటున్నాం.. అది సుఖంగా ఉంటే మనకి అంతే చాలు అని ఆయన వాళ్ళమ్మాయిని వెనకేసుకొచ్చేవారు.

శారద నాకు ఫోను చేసినప్పుడల్లా అందరి పిల్లలు చక్కగా బాధ్యతగా చదువుకుంటున్నారు..మా అమ్మాయే ఇలా ఎందుకయిందో నాకర్థం కావటం లేదు..తల్లిగా నేను విజయవంతం  కాలేకపోయాను..నేను చదివిన చదువు (తను పిల్లల పెంపకం లో డిగ్రీ చదివింది...ఉద్యోగం కూడా దాని మీదే!)నా పిల్లని పెంచుకోవటంలో నాకు ఉపయోగ పడలేదు..నేను ఎక్కడ తప్పు చేసానంటావు...చెప్పినప్పుడు బాగానే వింటుంది..ఇక నుండి బాధ్యతగా ఉంటాను..బుద్ధిగా చదువుకుంటాను అని చెప్తుంది..మరలా మూడో రోజు నుండి మామూలే... స్నేహితులు..షికార్లు..షాపింగులు...ఇక ఈ పిల్ల మారదు అని చాలా బాధపడేది.  ఈ వయస్సులో పిల్లలు అలానే ఉంటారులే అని నేనూ ఎప్పటికప్పుడు తనకి సర్దిచెప్తుండేదాన్ని.

ఇప్పుడు శారదతో ఏమని మాట్లాడాలి నేను?
ఇక్కడ శారద చేసిన తప్పేంటి? ?
 పిల్లని అపురూపంగా పెంచుకోవటమా?
మంచి స్కూలు..కాలేజీల్లో చదివించటమా?
అడిగినవన్నీ కొనిపెట్టటమా?
కావల్సినంత స్వేచ్చ ఇవ్వటమా?
ఎలాంటి ఆంక్షలూ పెట్టకపోవటమా?

పిల్లలూ ......
ఆలోచించండి..
మీ తల్లిదండ్రుల గురించి ఒక్క నిమిషం ఆలోచించండి..
వాళ్ళ ప్రాణాలన్నీ మీ మీదే పెట్టుకు బ్రతుకుతారు...
మీకు చిన్న దెబ్బ తగిలినా వాళ్ళు విలవిల లాడతారు..
వాళ్ళ ఆశలు....ఆశయాలు అన్నీ మీరే..
వాళ్ళ కలల ప్రతిరూపాలు మీరు..
మీరు నవ్వితే నవ్వి....మీరు ఏడిస్తే ఏడ్చి
మీ కోసమే బ్రతికే వాళ్ళని..
ఇలాంటి అలవాట్లతో క్షణం క్షణం చంపకండి..
సరదాగా స్నేహితుల ప్రభావంతో మొదలయ్యే అలవాటు..
మనిషిని ఎంత అధఃపాతాళానికి తీసుకెళుతుందో  అర్థం చేసుకోండి!
పిల్లలూ ఒక్కసారి ఆలోచించండి..
ఈ మాదక ద్రవ్యాల మహమ్మారికి దూరంగా ఉండండి..
మీ జీవితాలకి ఓ విలువ కలిపించుకోండి!!

జూన్ 26 అంతర్జాతీయ మాదక ద్రవ్యాల వ్యతిరేక దినం సందర్భంగా

Read more...

దీర్ఘాయుష్మాన్‍భవా! ట్రిపుల్ థమాకా!

ఈ రోజు మా అబ్బాయి పుట్టినరోజు....నిన్నటితో EAMCET.......etc.... CET లన్నీ అయిపోయి పుట్టినరోజు నాటికి పరీక్షల జంజాటం నుండి విముక్తి  అయ్యాడు.  అన్నీ బాగానే వ్రాసాడు.  IIT....BITS ల్లో మంచి మార్కులు వచ్చాయి.  ఆ రెండిటిల్లో ఏదో ఒక దాంట్లో చేరతాడు.

మా అన్నయ్యగారబ్బాయిలు ఇద్దరు (కవలలు)..వాళ్లూ నిన్న EAMCET Medical వ్రాసారు..వాళ్ళిద్దరికి కూడా మంచి మార్కులు వస్తున్నాయి..గవర్నమెంటు కాలేజిలోనే మెడికల్ సీటు రావచ్చు..అందుకని మాకు ఈ రోజు ట్రిపుల్ థమాకా అన్నమాట!

పుట్టినరోజు అంటే మా ఇంట్లో కొత్త బట్టలు..గారెలు..పులిహోర....పాయసం.. అంతే.....కేకు కటింగులు...కొవ్వొత్తులు ఊదటాలూ....పార్టీలూ  ఉండవు.  మొదటి రెండు పుట్టినరోజులకే కేకు కటింగు..బాగా చిన్నప్పుడు స్కూల్లులో పిల్లలకి చాక్లెట్టులు ఇవ్వటం.... మా అబ్బాయి పుట్టింది మేలో కాబట్టి అది కూడా ఉండేది కాదు.  చిన్నప్పుడు బాగా గొడవ చేసేవాడు..నా పుట్టినరోజు ఎప్పుడూ సెలవలలోనే ఎందుకొస్తుందని:). ఇలా సెలవుల్లో..అందులోనూ ఎండాకాలం సెలవుల్లో  పుట్టినరోజు వస్తే పిల్లలకి ఎంత నిరుత్సాహంగా ఉంటుందో!

రాత్రి మాత్రం మా అమ్మాయి చెప్పపెట్టకుండా కేకు తెచ్చి కోయించింది..ఈ పుట్టినరోజు కాస్త స్పెషల్ అని..అవును మరి ఇక పెద్దయిపోయాడు కదా! ఇప్పటివరకు అమ్మా ఏం డ్రస్సు వేసుకోను....అమ్మా ఆదేది..అమ్మా ఇదేది..అని అన్నిటికి  వెనకెనక తిరిగే పిల్లాడు ఇక నుండి తనకు తానుగా ఉండాలి...తన నిర్ణయాలు..చిన్నవైనా పెద్దవైనా.. తనే తీసుకోవాలి..పిల్లల జీవితంలో ఈ వయస్సు ఓ పెద్ద మలుపు...పిల్లల వ్యక్తిత్వం ఓ రూపు దిద్దుకునేది  ఈ వయస్సునుండే!  ఇప్పటి వరకు అమ్మా నాన్న చెయ్యి పట్టుకుని నడిచిన పిల్లలు..ఆ చేతులు వదిలేసే తమంత తాముగా అడుగులేసే సమయం..అడుగు తడబడితే చేయూతనివ్వటానికి ఇప్పటిలాగా అమ్మానాన్న పక్కనే ఉండరు..తమంత తామే నిలదొక్కుకోవాలి..ఆచితూచి విశ్వాసంతో అడుగులెయ్యాలి...అడుగులు తడబడినా ఆత్మస్థైర్యంతో ముందుకు వెళ్ళాలి.

జీవితాంతం ఆ విశ్వాసం...ఆత్మస్థైర్యం..మా అబ్బాయికి ఉండాలని ఆశిస్తూ.....

Read more...

పిల్లలు-పుస్తకాలు

"పుస్తకాలను చదివి, మస్తకాలను మథిస్తే జనిస్తుంది జ్ఞానం". ఇవాళ పేపరు చదువుతుంటే నన్ను ఆలోచింపచేసిన వాక్యము ఇది.

ఇప్పటి పిల్లలు తరగతి పుస్తకాలు కాకుండా అదనముగా ఏ పుస్తకాలను చదువుతున్నారు? మనం వాళ్ళకి ఆ అవకాశం ఇస్తున్నామా? వాళ్ళకి చదువుకోను మంచి మంచి తెలుగు పుస్తకాలు కొనిపెడుతున్నామా?

బాగా చిన్నప్పుడు-ఊహ తెలిసీ తెలియని తనములో-సాయంత్రం అయ్యేటప్పటికి-అమ్మ పెట్టిన గోరుముద్దలు తిని నాయనమ్మ పక్కన చేరి కథ చెప్పవా అని గొడవ మొదలెడితే----అనగనగా ఒక రాజు గారు, ఆయనకి ఏడుగురు కొడుకులు-----

రోజూ ఇదే కథా?

అయితే, అనగనగా ఒక రాజకుమారుడు -ఇలా సాగిపోయేవి కథలు. కొన్ని కథలయితే రోజుల తరబడి సాగేవి.

రాజకుమారుడు గుర్రమెక్కి వస్తాడంటే—గుర్రానికి రెక్కలుంటాయి, అలా అలా ఎగిరి వస్తాడు అనుకునేదాన్ని. ఆప్పటికి అసలు గుర్రాన్నే చూడలేదు నేను.

కొంచం పెద్దయ్యాక, అంటే చదవటం కొంచం కొంచం వచ్చాక—చందమామలు, బాలమిత్రలు—ఎప్పుడెప్పుడు వస్తాయా అని ఎదురు చూసేవాళ్ళం. నేను ముందంటే నేను ముందు అని పోట్లాడుకునేవాళ్ళం. పట్టువదలని విక్రమార్కుడంటే నాకు చిన్నప్పుడు అర్థమయేదికాదు. అంటే ఏంటా అనుకునేదాన్ని-బహుశా పట్టు అనే వస్తువుని వదలడేమో అనుకునేదాన్ని.

ఆ తరువాత—ఇంకొంచం పెద్ద అయ్యాక—అంటే బాగా ఊహ తెలిసాక-తెలుగు వారపత్రికలు—జ్యోతి, ప్రభ చదివేదాన్ని. ఆప్పట్లో, వాటిలో కథలు పిల్లలు కూడ చదివేటట్లు వుండేవి.

ఇంకాస్త పెద్దయ్యాక-మాదిరెడ్డి, యద్దనపూడి, వాసిరెడ్డి, మరియు కనపడ్డ, వినపడ్డ ప్రతి తెలుగు రచయిత, రచయిత్రి పుస్తకాలు చదివెయ్యడమే పని. అప్పటికి ఇంకా లోకజ్ఞానము తక్కువే. యద్దనపూడి నవల్లలో కధానాయకుడు పడవ లాంటి కారులో వచ్చేవాడు. ఓహో పడవనే కారుగా వేసుకొస్తాడు కావాలి అనుకునేదాన్ని.

ఇక కాలేజి కి వచ్చాక- క్లాసు పుస్తకాలలో నవలలు పెట్టుకుని మరీ చదివేవాళ్ళం (అలాగని చదువుని ఎప్పుడూ అశ్రద్ధ చేయలేదు). కొత్త పుస్తకం వెంటనే చదవాలి అదీ అక్కడ సంగతి.

మరి ఇప్పటి పిల్లలు ???????

ఇప్పటి పిల్లలు ఎంతమంది తాతయ్య అమ్మమ్మల దగ్గర చేరి కథలు చెప్పించుకుంటున్నారు?. చందమామ అంటే ఎంత మందికి తెలుసు. తెలుగు కథల పుస్తకాలు ఎంత మంది చదువుతున్నారు? బేతాళుడు, విక్రమార్కుడు అంటే ఎంత మందికి తెలుసు? హారీ పాటర్ అంటే మాత్రం తెలుసు. ఎందుకు ఇలా జరుగుతుంది? విలువలు మారిపోతున్నాయా? లేక మనం మారి పోతున్నామా?

మన పిల్లలకి చిన్నప్పటినుండే చదవటం అలవాటు చేద్దాము. ఏదో ఒకటి, కనీసం నెలకు ఒక్క తెలుగు పుస్తకం చదివిద్దాము. కంప్యూటర్ల ముందు, టివి ల ముందు కూర్చోవడం తగ్గించి చదవటం అలవాటు చేసుకోమందాము. మాతృభాష లో చదవటము లోని తీయదనము వాళ్ళకి రుచి చూపిద్దాము. ఒకసారి మాతృభాష లో చదవటంలో వుండే ఆనందం అర్థమయితే ఆ తీపిదనము రుచి చూస్తే ఇక మనం చెప్పకుండా వాళ్ళే చదువుకుంటారు. ఆ ఆనందం వాళ్ళకి అర్థం అయ్యేలా చేయవలసిన బాధ్యత మనది, మన అందరిది.

ఇక్కడ నాకో Arab proverb గుర్తుకొస్తుంది. "A book is like a garden carried in the pocket". ఆ తోటలోని వివిధ రకాల పరిమళాలు మన పిల్లలు ఆస్వాదించేలా చూద్దాము.

Read more...